Böyle akışın nere
Onlar biter mi sandın
Sana can vere vere”
30 Mart 1972 Kızıldere den
30 Mart 2026 ya 54 yıl geçti.
Kızıldere verdiğimiz 10 şehit sayımız bu gün binleri buldu.
ON'larla bitmedik, Yeniden doğduk. Binlerle YENİLMEZ olduk. O gün Kızıldere Köyünde tohumları atılan geleneklerimiz şehitlerimizin kanları ve bedenleriyle örülen çelikten irademiz, özümüz, tarih bilincimizdir. Koskoca(!) Amerikan haydutluğu karşısında Mahir Çayan ve dokuz yoldaşı kerpiç bir evden yenilmez bir ADA inşaa ettiler.
“Satılmışlığın, kahpeliğin,
riyakarlığın, adiliğin ve her çeşit aşağılık ve her çeşit yabancılaşmanın
karışımı olan
Karanlık Denizi’nin ortasında,
Güneşi batmayan bir ada..”
Bu ada bazen Kızıldere köyündeki
Kerpiç ev olurken, bazen hapishanelerde kuyunun dibi, bazen dağların dorukları,
savunduğumuz gecekondumuz, bazen çocukları için direnen ana-babalarımızın
üzerine karton koyarak oturduğu kaldırımdır. Mahirce direnilen, mücadele edilen
ve teslim olunmayan her yer ADA dır bize. Emperyalizmin karanlık, pislik içinde
kokuşmuş, çocuklarımızın kanlarıyla sulanmış Epstein adalarının karşısında
pırıl pırıl parlayan “Güneşi batmayan bir ada”.
Bu Ada da yaşayan ADALILARI kim
yenebilir ki?
Mahir’ler o gün Amerikan
haydutluğuna meydan okurken bu günün hesabını da soruyorlardı. Binlerce yıldır
süzülüp gelen ezilen halkların öfkesini haykırdılar kuşatıldıkları köy evinde
düşmanın suratına. O nedenle Anadolu halkları unutmadı evlatlarını. Bu günlere
onurla taşıdı.
Kendi çıkarları için her ülkeye
girmeyi, her halka zulmetmeyi kendine hak gören emperyalizme karşı ancak elde
silah savaşılarak kazanılacağının manifestosunu yazdı MAHİRLER..
Emperyalizm aynı emperyalizm,
Değişmedi, Çürümüş, can çekişen, haydut…Bu gün İran a saldırılarında somutlaşan
haydutlukları, tüm dünya halkları açısından tehdit olmaya devam ediyor. Hem de dünden daha azgın, dünden daha
gelişmiş silahlarla dünden daha pervasız ancak dünden daha güçsüz.. Çünkü,
fiziksel gücü güçsüzlüğünü örtmeye yetmiyor. Çünkü haksız, çünkü çürümüş, çünkü
can çekişiyor.
BİZ KAZANACAĞIZ!
Dünya halkları kazanacak! Bunu
biliyoruz.
Mahir den Dayıya giden köprü
çoktan örüldü. Yeni Mahirlerle yürüyoruz Anadolu Devrimine kararlı adımlarla.
Mahir in yazdığı devrim yoluna çoktan girildi. Bu yol ne kadar “ Engebeli,
dolambaçlı ve Sarp” ta olsa mutlaka varacak hedefe. Bunun garantisi, Mahir’in
yolunda yürüyenlerdir.
30 Mart 1972 Kızıldere de yazılan
tarih bu günlere onurla taşınırken bine yakın şehit verdik. Ama Mahirlerin
bayrağını taşımaktan, direnmekten ve savaşmaktan asla vazgeçmedik. Çoğu zaman
Tek başımıza kaldık doğruyu, devrimi onurla savunurken. Her şehidimiz Kızıldere
de kerpiç evde yaratılan geleneklere bir taş daha ekledi. Tek başına kalmaktan
korkmadan milyonları sokaklara döken bizim politikalarımızdı. Gücü sadece
fiziksel algılamadığımız için yenilmeziz.
Bu ideolojide yeri geldiğinde
herkes bir Mahir dir! Direnmeyi, asla teslim olmamayı, her koşulda yenii bir
yol bulmayı ve kazanmayı kendine görev bilen. O yüzden emperyalizmin göbeğinde
de yaşasak direnişlerimizle, açlığımızla, çadırlarımızla bulunduğumuz yeri
Kızıldere deki Kerpiç ev eyleriz. Mahkeme salonlarında emperyalizmi Dayıca
yargılarız.
"Haklıyız Kazanacağız"
diye haykırırız suratlarına. Bu nedenle Alman emperyalizminin bize yönelik
saldırıları. Biliriz ki " Yalnız değiliz tüm dünya halklarıyla
birlikteyiz! Güçsüz değiliz! Gücümüz inancımızda, tarihsel ve siyasal haklılığımızdadır!
"
Almanya da yaşayan halkımız!
Biz Mahir Çayan’ın yoldaşları, Cepheliler
olarak, bir kez daha haykırıyoruz ki,
DÜNYAYI BİR KEZ DE ANADOLU DAN
SARSACAĞIZ!
Halkımızla birlikte, omuz omuza örgütlenerek
ve mücadele ederek kazanacağız!
30 Mart 1972 Kızıldere Şehitleri
Başta olmak üzere tüm devrimini şehitlerimizi ayrı ayrı anıyor, anıları önünde
saygıyla eğiliyoruz!
Umudun Kuruluşunu kutluyoruz!
Devrim Şehitleri Ölümsüzdür!
Yolumuz Kızıldere De Düşenlerin
Yoludur!
Mahir Hüseyin Ulaş Kurtuluşa Kadar
Savaş!
Kızıldere Son Değil Savaş Sürüyor!
Mahir Den Dayıya Sürüyor Bu Kavga!
Almanya Halk Cephesi